Χειμώνας

Όλα είναι παγωμένα.

Χειμώνας στην πόλη.

Τα χέρια μου έχουν μουδιάσει. Στους δρόμους σαν να μην υπάρχει άνθρωπος.

Περπατώ στην άκρη του δρόμου, παγωμένος σαν ποτήρι σαμπάνιας.

Ο ήλιος έχει κρυφτεί εδώ και αρκετή ώρα πίσω από τα βουνά του λεκανοπεδίου.

Ο ήχος της πόλης είναι το ηχητικό μου background και η βροχή το νέο μου πρόβλημα. Αδιαφορώ.

Με αψεγάδιαστο ντύσιμο και γεμάτος ενέργεια θέλω να περπατήσω σε κάθε γωνιά της πόλης. Πρώτη στάση, κέντρο.

Στρίβω δεξιά στον πεζόδρομο. Αλλαγή σκηνικού.

Βιτρίνες, φώτα παντού, άνθρωποι χαμογελαστοί να κρατιούνται χέρι χέρι. Περπατώ προς τον προορισμό μου κρατώντας σταθερό ρυθμό.

Απολαμβάνω τις κλεφτές ματιές των γυναικών καθώς σηκώνω τον γιακά από το παλτό μου. Το βράδυ τα πάντα  είναι διαφορετικά. Όλες οι κουραστικές σκέψεις είναι μέσα στο μικρό κουτάκι που το άφησα πίσω στο σπίτι.

Η βροχή σταμάτησε.

Μπαίνω στο καφέ και εντοπίζω όλα τα γνωστά πρόσωπα. Ο Νίκος σηκώνει το χέρι του για να μου υποδείξει την σωστή κατεύθυνση. Είναι και εκείνη εδώ.

Δεύτερη νύχτα στην σειρά, πλέον είμαι σίγουρος ότι κάτι τρέχει. Το καφέ γεμάτο κόσμο, χαιρετώ φίλους με μικρά νεύματα καθώς προχωρώ προς το τραπέζι.

Ξέρω πως αυτή η νύχτα θα είναι ξεχωριστή.

Μου αρέσει το χαμόγελο σου, ψιθυρίζω στο αυτί της, και κάθομαι δίπλα της κρατώντας τον espresso μου, έναν Panama Grand Cru.

Σε ευχαριστώ, μου απαντά γυρίζοντας το σώμα της προς τα εμένα. Μου αρέσουν οι επιλογές σου, είπε και πίνει μια γουλιά από τον υπέροχο καφέ μου.

Μιλούσαμε για ώρες, για τις δουλειές μας, τα ταξίδια μας , τους φίλους μας.

Πεινάς ? την ρώτησα. Ναι, για να είμαι ειλικρινής, μου απαντά και οι δύο σηκωθήκαμε ταυτόχρονα.

Βγήκαμε από το καφέ και έκανα νόημα σε ένα ταξί.

Σου αρέσει η Ασιατική κουζίνα ?

Κατευθυνόμαστε βόρεια, σε ένα εξαιρετικό εστιατόρια με Ινδονησιακή κουζίνα.

Σε όλη την διαδρομή κρατούσε το μπράτσο μου σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.